VERSLAG VAN MIJN 10-DAAGSE INDIVIDUELE RETRAITE: 
(zonder boeken, muziek, t.v., telefoon, computer of contact met de buitenwereld)

Dag 1:
Als ik eenmaal alleen in het door mij gekozen boshuisje ben, voel ik duidelijk dat het gaat over vertrouwen en loslaten. Ik voel me geliefd en voel ook hoeveel pijn van jaren van gemis daarop zit. Ik voel hoe bang ik ben dat kwijt te raken aan het noodlot en ik weet dat ik er op moet leren vertrouwen dat ik zelfs dat eventueel zal kunnen dragen: helemaal teruggeworpen zijn op mezelf, hoe gruwelijk moeilijk is dat?!  
Een van mijn thema's voor deze retraite is: Hoe zorg ik ervoor dat het in mij niet meer eenzaam voelt, dat ik niet meer eenzaam ben met en bij mezelf zodat ik ook niet meer zo voor mezelf en het met mezelf zijn op de loop hoef te gaan?
Als ik dit thema betrek in een visualisatie waarbij ik een innerlijke reis door mijn lichaam maak (Fysieke Helende Reis/Brandon Bays) zie ik dat er in mijn buikgebied totale verlatenheid heerst, afwijzing. Het is er donker, hard en koud. Het gebied vraagt om zelfliefde en vertrouwen en zegt me: Verwaarloos me niet zo....

Dag 2:
Vannacht lang wakker gelegen. Geoefend met in het Nu te zijn: rust in vrede in het Nu, het draagt je van moment naar moment. Er kan je niets gebeuren. Vertrouw erop en laat los. Je kunt het niet veranderen, versnellen of wat dan ook. NU is wat er is.
's Ochtends de hartchakra-meditatie gedaan. El Morya verscheen om me te ondersteuen bij het vertrouwen op het leven en mezelf. Mijn verzoek was: Help me te leren en durven vertrouwen dat ik alles in me heb om alles aan te kunnen wat er zich aan mij aandient. Ik begon te zien dat het er niet om gaat om alles alleen te moeten doen, maar om niets of niemand NODIG te hebben in je leven. Je hebt jezelf en dat is genoeg. Ik hoorde een stem die zei: Hier zit een heel moedig meisje. Ik voelde hoe mijn handen zich als lotusbloemen openden.
Als je van jezelf wegloopt, loop je van het leven weg en maak je jezelf per definitie eenzaam.
Voel een zenuwachtig, onrustig gevoel in mijn buik/maag. Het voelt als angst voor de grote leegte. Ik krijg de neiging vanalles te gaan doen, maar doe het niet. Ik wil leren Zijn. Ik zit hier en ik Ben. Kijk om me heen. Wat mis ik? Heb de neiging om steeds op de klok te kijken. Waarom? Ik hoef nergens naartoe, ik hoef niets te doen, alleen maar te Zijn... Beklemmend gevoel. Ik trek het niet. Ik hou het niet meer uit, ik stik er bijna in. Een soort junk die aan het afkicken is van doen en denken. De stilte en leegte vliegen me naar de keel, benemen me de adem. Maar ergens weet ik helemaal niet wat er nou zo erg aan de situatie van het Nu is. Ik zit hier comfortabel met een prachtig uitzicht, in stilte en rust. Als ik bedenk dat ik hier nog ruim een week zo zit, raak ik compleet overstuur: zó lang!? En toch snap ik het niet echt. Ik voel dat ik me kan ontspannen in het Nu, me eraan kan overgeven en dan is het okay. Als ik me verzet gaat het falikant mis en raak ik in paniek. Wat kan ik in mezelf vinden waardoor ik me niet zo eenzaam, verlaten en afgesneden hoef te voelen? Voor het eerst voel ik dat ik erg angstig ben voor eenzaamheid maar dat ik die angst niet bén, dat ik méér ben dan die angst alléén, dat ik er naar kan kijken en het kan voelen zonder helemaal verloren te gaan. Ik besef dat ik deze 10 dagen ben aangegaan om te gaan ervaren dat ik niet verga als ik op mezelf aangewezen ben en dat eenzaamheid niet iets is om constant voor op de vlucht te zijn. Er kan en zal mij niets gebeuren. Het is slechts een waanidee gebaseerd op angst.
Tijdens een Emotionele Helende Reis (Brandon Bays) ervaar ik een sterk gevoel van verlatenheid en wanhoop in mijn maag en paniek en doodsangst in het borst-/keelgebied. Ik krijg het inzicht dat verlatenheid een illusie is en hoor een stem zeggen: Ik ben altijd bij je.

Dag 3:
Waarom is het zo akelig om in het Nu te zijn? Van waar al dat verzet, al die controle? Telkens proberen het moment Nu te vermijden. Ofwel terug, ofwel vooruit in de tijd. Het voelt als een verstikkende gevangenis om alle controle los te laten en te gaan Zijn. Dat moet kennelijk te allen tijde vermeden worden. Maar waarom toch die angst? Het gaat om angst en controle versus vrede en vertrouwen. Waarom zijn wij ons hele leven bezig de tijd te doden? Verlatenheid is een illusie. Het gaat over innerlijke leegte en om die helemaal te gaan doorvoelen zodat ik kan gaan ervaren wat daaronder ligt en het kan transformeren in Heel-Zijn & Vol van leven. Ik vraag het Universum hulp bij het voelen en transformeren van innerlijke leegte. 
Tijdens een meditatie zie ik mezelf geplaatst in een kring van allerlei hooggeplaatse personen. Een voor een krijgen ze een kroon opgezet. Ik ook. Ik huil van ontroering en dankbaarheid. 
Het beeld van een groot klemslot op mijn zonnevlecht komt op. Ik hou het krampachtig vast. Een stem zegt: Er is geen innerlijke leegte, deze klem maakt dat je zonnevlecht niet kan stralen. Ik voel het en besef dat ik het zelf veroorzaak. Ik vraag het Universum hulp bij het verwijderen van de klem op mijn zonnevlecht. Ik zal de komende tijd veel aandacht aan dit gebied besteden. Ik zie hoe blij, vol en stromend ik in het leven kan staan met een stralende, wijd open zonnevlecht. Ik wil het zo ontzettend graag en ben ook bang....
Tijdens een Fysieke Helende Reis land ik in het maaggebied. Het is er koud en verlaten, een soort reusachtig tochtgat. Er groeit niets, een woestijn. Bij nadere inspectie zie ik een in elkaar gekrompen wezentje op de grond zitten, met haar armen om haar knieen geslagen. Ze is in het rood gekleed. Waar is iedereen? Ik geef het wezentje Liefde, Vertrouwen en contact met de Bron. Dan zie ik er een beetje een warme gloed over het gebied is gekomen en dat er kleine groene sprietjes uit de grond groeien.

Dag 4:
Begonnen met de hartchakra-meditatie, tijdens de verstilde fase kwam het in me op Uriël aan te roepen om in mij het Innerlijk Vuur aan te steken. Eerst zag ik een piepklein kaarsvlammetje maar al snel was er overal vuur in en om me heen. El Morya verscheen ook nog even. Mijn buik voelde als een warme, gloeiende ruime ruimte. 
Ik zit stil en probeer me te richten op het Nu. Voel me onrustig en gespannen, vooral in mijn maag, hoofd en schouders. Dan komt het in me op dat ik dit doe voor Moeder Aarde, voor het Grote Geheel, opdat een ieder er een beetje beter van mag worden. Afwisselend merk ik dat ik me enerzijds verzet tegen Zijn, in gedachten alvast vooruitloop op wat ik zometeen ga doen, de uren en dagen zit te tellen en anderzijds probeer het allemaal waar te nemen, gade te slaan, zonder oordeel. En weer vraag ik me af waarom wij mensen toch zo'n afkeer of weerzin hebben om hier (op aarde) te Zijn. Wat is hier eigenlijk zo akelig? Ik verontschuldig me nederig t.o.v. Moeder Aarde omdat ze zo'n geweldig en schitterend wezen is. Waarom is eenzaamheid, stilte en leegte zo beangstigend? Is het vanwege de illusie afgescheiden te zijn? 
Ik hoor een stem die me zegt dat men blij is met de stilte om me heen omdat er zó goed aan mij gewerkt kan worden.
Met mijn hoofd weet ik wel dat innerlijke leegte een illusie is, dat is een begin. Het gevoel zit nog in mijn buik. Ik geef mezelf wat ik ooit zo hard nodig had, maar nooit gekregen heb.
Ik loop met mijn ziel onder mijn arm, weet het echt niet meer, voel me verschrikkelijk, met mezelf opgescheept, ik hou het niet meer uit. Ik blijf maar vooruit denken aan hoe lang ik dit nog moet doorstaan en voel me een zwak figuur dat zich slachtofferig opstelt, gewoon wil opgeven en het wel nooit zal leren. Ik weet wel dat het niet klopt, maar het voelt wel zo. 
Het lijkt op de eerste dagen na het opgeven van een verslaving: dan loop je ook zo tegen een keiharde muur, jeuken je vingers ook enorm en tel je de uren en dagen ook zo obsessief af. Okay, ik ben verslaafd aan het vermijden van het voelen van innerlijke leegte. Ik kan het zien voor wat het is en observeer dit deel in mij. Als ik vervolgens ga mediteren komt het inzicht dat verzet alles tot een hel maakt..... Een stem zegt me dat woensdag (= dag 6) de omslag komt.
Innerlijke leegte vliegt me aan, grijpt me naar de keel, ik voel me een gekooid dier in pure doodsangst.
Als ik een Emotionele Helende Reis maak kom ik de innerlijke leegte tegen op mijn zonnevlecht, verlatenheid en wanhoop in mijn buik en paniek/doodsangst in het keel- en borstgebied. Een stem zegt me: Ik zorg voor je. Je bent veilig. Je bent vol van leven en liefde.

Dag 5:
Vannacht besloten om de komende 3 dagen in complete stilte door te brengen, dus óók zonder meditatie-cd's. 
Een stem zei me dat de volgende fase aangebroken was. Ik heb de eerste drie dagen kennis kunnen maken met het gewonde kind dat panisch is om verlaten te worden en dat is nu goed zo. 
Vanmorgen besefte ik weer eens hoezeer verzet alles tot een hel maakt. Als ik wil vluchten uit het hier en nu, raak ik in paniek en voel ik me een opgejaagd, gekooid dier. De dagen voor me lijken ondraaglijk lang en ik weet me geen raad met mezelf, kan geen kant op. Als ik stil ga zitten of liggen en me op het Nu concentreer, valt alles van me af. Dat wisselt elkaar steeds af, elke keer registreer ik het en breng ik mezelf terug naar het Nu, waar alles goed is zoals het is. Vanmorgen een stilte-meditatie gedaan waarbij ik in een afgrijselijk eng bos werd geleid. Ik voelde me doodsbenauwd en toch liep ik verder. Steeds waren er wezens die me begeleidden, toespraken, dingen vroegen en op dingen opmerkzaam maakten. Een soort kosmische mentoren. 
Ik besef dat ik me steeds vast wil klampen aan iets buiten mij en dat het belangrijk voor me is te gaan ervaren dat ik die houvast in mezelf heb, altijd en overal, ongeacht de omstandigheden. 
Wat steeds de kop opsteekt is een misselijkmakend gevoel van panische beklemming als ik me -in mijn verzet- bedenk hoe lang ik hier nog moet zitten en dat ik niets anders kan doen dan minuut na minuut te laten verstrijken en mijzelf daaraan over te geven. Dat valt me gigantisch zwaar en voelt als een verstikkende gevangenis. Hoezo is de geest vrij waar je je ook bevindt en hoe de omstandigheden ook zijn? Dat is voor mij nog theorie. 
Ik voel me alsof ik op een vlotje drijf in een woeste oceaan. Er is niemand in de buurt om me bij te staan. Ik moet hier alleen doorheen. 
Af en toe heb ik echt de behoefte om even met iemand te praten. Een gevoel van koester-en-onthaal-mij-hartelijk-en-warm overvalt me. Ik ben gaan kijken hoe ik dat mezelf kan geven. 
Waarom is het zo beangstigend -voor ons mensen- om ons over te geven aan het hier en nu? Waarom moeten we daar steeds van afgeleid worden? Omdat het lijkt alsof de tijd stilstaat en de minuten tergend en ondraaglijk langzaam voorbij kruipen. Ik vind het werkelijk super-moeilijk en denk steeds: hoe houd ik dit nog 5 dagen vol? Het antwoord is: overgeven aan, rusten en berusten in het moment dat zich aandient en je laten dragen naar het volgende. Als je de tijd wilt versnellen creeer je je eigen hel. 
Mijn zonnevlecht voelt als een stuurloos, ongeleid projectiel. Mijn vingers jeuken om vanalles te gaan doen. Ik heb het gevoel dat het ondraaglijk is om hier te zijn. Ik doe niets, kijk er alleen maar naar. Ergens weet ik écht absoluut niet wat nou eigenlijk het probleem is. Vanwaar al die innerlijke opschudding? Ga gewoon zitten of liggen en doe rustig aan. 
Heb de neiging tv te gaan kijken maar doe het niet. Ik wil dat ik er alles uit haal wat er in zit. Er is niets wat ik kan doen, het duurt zo lang als het duurt..... 
Hoe kan ik het gevoel van opgescheept en opgezadeld te zitten met mezelf omzetten in een gevoel van dankbaarheid dat ik hier ben, dat ik kan bijdragen aan het Grote Geheel, in het besef dat alle ervaringen even waardevol voor me zijn zonder dat ik daarbij steeds onderscheid maak tussen gewenste en ongewenste ervaringen? Hoe kan ik het gevoel van geen liefde waardig te zijn omzetten in het besef dat ik puur Liefde ben?

Dag 6:
Ik begin de dag met een stilte-meditatie. 
Veel zenuwachtige onrust in mijn zonnevlecht. Het gevoel met mezelf opgezadeld te zitten. Opgesloten te zitten in mezelf. Steeds maar weer moeite moeten doen om mezelf op gang te houden. 
Na een hele tijd hoor ik -als ik mijn hoofd een klein beetje naar voren buig- een stem die zegt: het is heel belangrijk wat je doet, we zijn je bijzonder dankbaar, je zegt zeer belangrijke dingen tegen anderen. Ik voel me vervuld van een glimp van wie ik in wezen ben en besef dat het zenuwachtige heen en weer geren en gespring in mezelf eigenlijk maar bijzaak is. Laat het gaan, wat geeft het? 
Ik voel me een engel met een grootse taak op aarde. Een Aarde Engel. Ik voel me dankbaar voor wie ik ben en wat ik op aarde mag komen doen. Ik beloof plechtig mijn leven zo goed en volledig mogelijk te leven, ten bate van het Grote Geheel. 
Een stem zegt: Je doet goed werk en bent volledig integer in wat je doet en in je motieven, dank daarvoor.
Zenuwen en onrust gieren door mijn zonnevlecht. 
Ik wil leren beseffen dat ík de verpersoonlijking ben van Liefde op aarde en dat ik dat niet buiten mezelf moet zoeken. 
Mijn zonnevlecht is enerzijds bang voor ruimte, vreest totaal op te gaan in het grenzeloze niets als ze zich opent en heeft anderzijds de wens totaal vrij te zijn. 
Nu ik in volledige stilte leef, merk ik dat ik een enorme behoefte heb om met iemand te praten. Hoor ook steeds allerlei muziek in mijn hoofd, want ja, ik zal en moet afleiding hebben van die verstikkende en angstaanjagende doodse stilte..... 
Ik zit stil en voel de paniek in mijn zonnevlecht rondgieren. Het is alsof ik verstrikt ben in een net, maar hoe meer ik beweeg en er uit probeer te ontsnappen, hoe meer ik er juist in verstrikt raak. Het voelt als een vrije val door een tunnel met gladde wanden: nergens houvast. Ik moet me wel overgeven aan het moment. Verzet is niet alleen zinloos, het maakt het onhoudbaar en slopend. 
Ik richt me op het Nu, neem afstand van dat gevoel van blinde paniek en voel dat er nog meer is, dat ik er ben, dat ik kan kijken naar wat er zoal in me leeft, maar dat dat niet per se met me op de loop hoeft te gaan. Ik zie in dat al dat dagen-tellen gericht is op controle en dat ik zonder die controle verval in complete doodsangst. Ik zeg tegen mezelf: het is zoals het is, er is niemand en er komt voorlopig ook niemand. Ik voel hoe dat idee me naar de keel vliegt, me de adem beneemt en weet tegelijkertijd dat er niets is wat ik kan doen, behalve berusten en vertrouwen op mezelf en het leven. Er is niemand om me te redden en ergens weet ik dat ik dat aankan. Ik wil heel graag gaan ervaren hoe het is om helemaal op mezelf teruggeworpen te zijn en dat me dat lukt, dat ik daar de kracht voor vind in mezelf. Ongeacht de angst en paniek die het in me oproept. 
Het komt in me op dat er een deel in me is dat dit hele proces met open vizier aangaat, overal naar kijkt, dus ook naar het panische deel, maar niet voortijdig zal opgeven of zwichten voor de smeekbedes van dit doodsbange deel in mij. Dat geeft een enorme kracht en ik weet dat ik het tot een goed einde zal brengen. Het enige wat me te doen staat is vastberaden zijn, doorzetten en volhouden en ik weet dat ik dat kan.

Dag 7:
Tijdens de stilte-meditatie in de ochtend gaat mijn zonnevlecht weer als een razende tekeer. Ik stel me erop in om het helemaal te voelen, waar te nemen zonder er iets aan te willen veranderen. Voel wat er te voelen valt. 
Het komt in me op dat het vooral om loslaten gaat en dat ik dat bijzonder moeilijk vind. Het roept pure doodsangst in me op en ik wil vooral van die gevoelens in mijn zonnevlecht af, zo snel mogelijk. 
Dan word ik moe, heel erg moe. Het liefst zou ik gaan liggen en proberen te slapen. Ik besluit ook naar die vermoeidheid te kijken zonder er aan te hechten. Ik voel me bijzonder moe in mijn hoofd, mijn ogen vallen bijna dicht en mijn lichaam voelt als een zware zak zand. Waarvan ben ik zo moe? Verzet, hechten, vluchten, onderdrukken, wegrennen van mezelf. Dat put me uit. 
Een stem zegt me: Naast het deel in jou dat zich helemaal uitgeput en moe voelt, is er ook een deel dat altijd helder, fit en energiek is, kijk daar eens naar. Ik zie het en besef dat ik die zware vermoeidheid niet werkelijk ben. 
Dan vervolgt de stem: Naast het gevoel dat je opgezadeld bent met jezelf, is er ook een deel in jou dat in volledige vrede en blijheid leeft om jou te mogen zijn. 
Ik laat het tot me doordringen en besef dat ik altijd een keuze heb welk perspectief ik kies. 
Ook zie ik dat, naast het deel dat zich zo panisch vast probeert te klampen aan wat voor houvast dan ook buiten mezelf, er een deel in mij is dat zich volledig vertrouwd en gedragen voelt door het leven. Ik begin een glimp op te vangen hoe het zit met de geest die altijd vrij is....
Vannacht droomde ik dat ik in een gezelschap was waar iedereen zich tegen me keerde en de kring zich sloot. Ik realiseer me dat dat gevoel ook opspeelt als ik hier zo ben en alles loslaat: is het er dan allemaal nog wel als ik terugkom? 
Ik kijk naar buiten en zie dat alle bomen er al bijna een week -en natuurlijk veel langer- hetzelfde bijstaan. Zouden zij zich ook zo opgejaagd en panisch gevoeld hebben? 
Ik denk aan hoe het zou zijn als je lichaam verlamd is en je uitsluitend je ogen kunt bewegen en ademhalen. Wat is er dan nog van je over? Een wijds gevoel van bewustzijn komt in me op. 
Ik besef dat wij mensen ons zo overmatig identificeren met ons lichaam, daar zo enorm aan hechten. De bomen staan in vol vertrouwen en complete overgave. Ze verzetten zich niet en laten, als de tijd daar rijp voor is, hun bladeren stuk voor stuk vallen. Ze grijpen niet panisch om zich heen maar geven hun bladeren mee aan de wind, in het vertrouwen dat er in de lente weer nieuwe blaadjes op zullen komen....
Vandaag heb ik besloten de komende drie dagen te gaan besteden aan het gevoel geen liefde waardig te zijn en dat te koppelen aan het deel in mij dat weet en beseft dat het puur Liefde is. Ik voel me intens verdrietig omdat ik me Licht en Liefde onwaardig voel, terwijl ik ergens weet dat ik Licht en Liefde ben. 
Als ik een Fysieke Helende Reis ga maken, land ik in mijn hart. Een van de kamers is een betonnen hok, koud, donker en doods. In de linkerbovenhoek zie ik een leiding uitsteken waar puin en gruis uit brokkelt. Het voelt benauwd en verstikkend. 
Dan komt er een beeld uit mijn kindertijd. Ik voel me ongelooflijk in de steek gelaten en geen liefde of wat dan ook waardig. Voel de diepe pijn van het kind, haar wanhoop en haar ongeloof in zichzelf. De verstikkende, benauwende eenzaamheid golft met bakken over en door me heen. Ik praat met het kind, stel haar gerust en geef haar kracht. 
Als ik vervolgens kijk naar hoe het er nu uitziet in mijn hart, zie ik dat er helder water uit de buis druppelt waardoor de ruimte weer begroeid kan raken. Het dringt tot me door dat er -sinds die periode uit mijn kindertijd- iets in mij in deze stand is blijven staan.
Vanmiddag lag ik op de bank, gehuld in een witte deken. Mijn lichaam voelde alsof het in brand stond. De onrust gierde van boven tot onder door me heen. Ik bleef liggen, nam het waar, hoe akelig het ook was. De bank voelde als twee reusachtige handen die me droegen. 
Vanavond op de bank, weer gehuld in de witte deken, voel ik me als een engel in een herstellingsoord.

Dag 8:
Vannacht hoorde ik een stem zeggen: Slaap zacht lieve Sylvia, wij waken over je, je bent een van ons. 
Vanmorgen, tijdens de stilte-meditatie, voelde ik hoezeer ik me Liefde onwaardig voel. Ik begon te zien dat het niet alleen uit mijn kindertijd stamt, maar ook te maken heeft met het gevoel dat ik daarom uit het paradijs (naar de aarde) verbannen ben. 
Ik keek om me heen en zag -gedurende een paar seconden- overal Liefde: in de bomen, de struiken, de zon, het gras, de koolmeesjes en vinken op het terras. 
Ik zag ook dat ik Liefde ben en dat zich dat evenzeer uit in het geven van brood aan de vogels en eekhoorns als in het gegeven dat ik hier (aan mezelf) zit te werken. Stilzittend voelde ik me hoe ik me in wezen altijd voel: liefde onwaardig en eenzaam, een kluizenaar in totale afzondering, dieper kan ik niet vallen, hier zit ik dan... Op een diep nivo leeft in mij het idee dat ik voor straf op aarde ben, voor straf in (de illusie van) afzondering en afgescheidenheid moet leven. Dat ik ook door het Universum hardgrondig in de steek gelaten ben. Ook daar niet (langer) welkom. Ik kan geen kant meer op. 
Dan komt het in me op dat hierin misschien de bedoeling ligt mij te leren dat afzondering en afgescheidenheid -en dus ook eenzaamheid- illusies van hier op aarde zijn en dat het mijn ultieme taak is die les ten volle te leren. 
In dit licht zie ik dat het mijn les is om Liefde te gaan zien, ervaren en herkennen in alles hier op aarde, dat het overal is om me heen en dat ik het zelf ook ben en dat ik met een belangrijke taak hier naartoe gekomen ben: mijn mooie Liefdesenergie uit te stralen over en te verspreiden op aarde.
Tijdens een Emotionele Helende Reis op het thema Liefde onwaardig te zijn, beland ik in mijn hartstreek, voel paniek en doodsangst in mijn keel en wanhoop en eenzaamheid in mijn maagstreek en buik. 
Ik ontmoet mijn innerlijk kind. Ze voelt zich wanhopig, eenzaam en in panische doodsangst. Ze snapt het niet. Waar is iedereen? Waarom wil niemand van haar houden? Wat is er mis met haar? Wat heeft ze gedaan? Wat heeft ze misdaan? Wat moet ze toch doen opdat er iemand is die van haar wil houden? Gewoon, om wie en wat ze is. Waarom ziet niemand haar? Heeft ze geen bestaansrecht? Doet ze er niet toe? Waarom steunt en troost niemand haar? Hoe komt het dat iedereen met andere dingen bezig is? Is ze werkelijk Niemand? Dat kan toch niet? Ik ben hier, kijk naar me, zie me, hoor me, begrijp me, erken en herken me. Heb me lief, ik ben het zo waard, ik ben een ontzettend lief, bijzonder en groots kind. WIE ZIET MIJ?! 
Dan zie ik een kring van kristallen engelen om me heen die in koor roepen: WIJ, WIJ, WIJ....

Dag 9:
Vanmorgen, voor het opstaan, zag ik hoe ik mezelf klem voel zitten tussen enerzijds het gevoel uit het Universum, het kosmische paradijs, verbannen te zijn en anderzijds het gevoel hier op aarde nergens aansluiting te vinden, het gevoel te hebben hier totaal niet op mijn plek te zijn. Het voelt als een soort van drukpers die me verplettert. Aan beide kanten voelt het alsof de deur keihard in mijn gezicht dichtgesmeten is: Zoek jij het maar lekker zelf uit!
Even later zie ik een beeld van mezelf dat ik met werkelijk alle kracht die ik in me kan vinden de drukpers uit elkaar weet te duwen. Ik maak een gruwelijke vrije val en merk dan dat ik kan vliegen, dat ik overal naartoe kan waar ik maar wil! Ik kan altijd bij mijn kosmische familie en vrienden terecht. Ze zijn er altijd voor me, ze zijn altijd bij me. Hier op aarde is overal Liefde, de aarde is er vol van, het is overvloedig aanwezig en altijd en overal beschikbaar en binnen handbereik. 
Ik voel me bevoorrecht en rijk dat ik toegang heb tot beide werelden. 
Ook realiseer ik me dat het mijn taak op aarde is om al mijn Liefde, in volle omvang en zonder voorbehoud of terughoudendheid, te laten stralen. Ik voel dat dit zo is omdat ook juist daar zoveel gekwetstheid en pijn op zit en dat ik tegelijkertijd een zo intens en groots vermogen tot Liefde in me voel. Dat wil en moet gewoon -gaan- stromen!
Als ik s avonds een Fysieke Helende Reis maak, land ik in mijn maagstreek. Het ziet er een beetje modderig uit. Aan de linkerkant zie ik een angstaanjagend bos, ik loop er naar toe. Het is heel eng, zwart en donker. Echt zo'n bos waar je in verdwaalt en nooit meer levend de weg uit terug vindt. Ik voel panische doodsangst, het gevoel totaal verloren te zijn. 
Er komen beelden in me op uit de periode dat mijn vader -op mijn 7e- bij me weggegaan is. Ik voel me zo compleet ontredderd en levensbedreigend onveilig zonder hem. Ik zoek wanhopig naar houvast maar kan dat niet meer vinden. Alle grond is onder mijn voeten weggeslagen. Ik voel me stuurloos en reddeloos verloren. Ik moet zorgen dat ik mijn vader weer kan bereiken, hij mag me niet verlaten, dat wordt mijn dood. In blinde paniek doe ik alles wat ik kan bedenken om er voor te zorgen dat hij er weer voor me is, dat hij het weer veilig voor me maakt. De tranen stromen over mijn wangen en ik moet een aantal keren gapen zoals ik nog nooit gegaapt heb. 
Als ik weer terug ben op de plek van het enge bos, zie ik dat het nu witte bomen zijn, dat ik een eind het bos in kan kijken en dat het weer opgeknapt is, de zon is een beetje doorgebroken en er hangt een lente-achtige sfeer.

Dag 10:
Vannacht besefte ik dat ik toen ik 7 was hetzelfde doorgemaakt heb als bij het overlijden van mijn vader toen ik 35 was: beide keren werd hij op brute en onomkeerbare wijze uit mijn leven weggerukt. Ik besef hoe donker, zwaar en levensbedreigend dat voor mij als 7-jarige is geweest en dat ik daar tot op de dag van vandaag mee worstel. 
Ik bedenk dat ik het Grote Geheel, de aarde en het Universum geen grotere dienst kan bewijzen dan door naar al mijn diepste verwondingen te kijken en ze te transformeren. Dat is heel concreet een manier om bij te kunnen dragen aan het proces van de aarde en haar Liefde te sturen. 
Tijdens de wandeling van vanmiddag zag, voelde en besefte ik dat ik met elke stap die ik zette mijn Liefdesenergie via mijn voetzolen aan de aarde schonk. Ik liep door een veld van fijne, verse sneeuw en genoot ervan: wat een mooi en helder wit materiaal! 
Eenmaal weer binnen drong het tot me door dat het mijn taak hier op aarde is om middels mijn fysieke en stofffelijke aanwezigheid Liefde uit te dragen. Daartoe zijn wij op aarde: om te helpen en assisteren de aarde naar een hogere frequentie van Liefdes-energie te tillen. Wat een mooie taak! Ik voel me vereerd.
Ik realiseer me dat ik nog nooit zo goed voor mezelf heb gezorgd als tijdens deze 10 dagen hier, in alle opzichten. 
Na het avondeten maak ik een Fysieke Helende Reis. Ik kom terecht in mijn keelchakra. Het is er te nauw om te kunnen lopen. Het is vrij donker en ik zie tralies. Er zit iemand in een kooitje op de grond, met de knieen opgetrokken en het hoofd gebogen. Ze reageert niet. 
De emotie die hierbij opkomt is de verstikking van een dichtgeknepen strot. Ik begin te voelen dat dat stamt mijn kindertijd: de periode dat mijn vader bij me wegging. Mij wordt vervolgens de mond gesnoerd. Ik krijg een klem op mijn keel en ondanks dat mijn gevoelens op zich al veel te groot en veelomvattend voor me zijn om ze helemaal te kunnen uiten en ik er daardoor alleen al bijna in stik, moet ik mijn kop helemaal maar houden. Dat lukt me niet, maar de klem wordt steeds strakker om mijn keel gedraaid. Ik voel me totaal ontredderd en radeloos en weet niet waar ik met al mijn emoties moet blijven. Ik kan ze gewoonweg niet stilhouden. De klem wordt net zolang aangedraaid tot ik stik. 
Als ik terugkom op de plek van mijn keelchakra hoor ik: Kom maar mee. Ik word door een donkere, getraliede gang geleid, een soort ondergrondse tunnel. Er lijkt geen einde aan te komen, maar na een hele tijd begin ik wat licht te zien. De tunnel mondt uit in een tuin met klimop en als ik een kleine helling oploop, sta ik op een strand. Het is fijn weer en er staat een aangenaam briesje.....

Bij terugkomst is het eerste wat mijn partner tegen me zegt: 
"Mijn lief, wat staan je ogen prachtig helder!"...